Восень

Яе мне бачыць
Кожны год даводзіцца,
Бо сустракаць выходжу на дарогу,
Яна заўсёды
З жоўтай фарбай возіцца
I ўсё знішчае парасткі жывога.

Ды гэтым часам
Мне ніяк не верыцца,
Што зноў пара цвіцення адыходзіць:
Я добра знаю,
Што ў пачатку верасня
He адцвіло яшчэ усё ў прыродзе.

Гляджу —
А восень села ля абочыны,
Вянок сабе саткала з павуціны
I дзівіцца:
Зноў асака адскочыла
I на балоце спеюць журавіны.