дом

RSS Feed

Паляць бульбу

Сярэдняя: 3 (1 голас)
Калі разыходзяцца
                              лета з восенню палюбоўна,
а бульбянішча на зіму
                                  яшчэ не пераворана,
зграбаюць у кучы,
                            паляць бульбоўнік.
Іскры лятуць і блякнуць патухлымі зорамі.
Дым спачатку рвецца ўгару,
                                           ды перадумвае неўзабаве, —
мабыць, лагчынай прайсці захацелася.
Барана, што ляжыць дагары зубамі,
як вожык той
                      абчаплялася лісцем зжаўцелым.
Сланечнік галаву цяжкую
                                        праз частакол прасунуў,
грэецца —
                холад даймае патрошку.
Лятуць журавы над Ушачай
                                            з курлыканнем сумным,
ляціць наўздагон ім ціхае:
                                         «Пуцём-дарожкай!»
На возе едзе мох баравы,
                                        запалы лістам,
                                                                ігліцай,
дым следам ідзе,
                             і конь галавою матляе стомлена.
З раніцы хмурыцца, хмарыцца,
                                                пад вечар — імгліцца.
Журавель над студняй прыгнуўся —
                                          нізка пад восеньскай столлю.
Я гэты ціхі дым
                         на смак
                                      і навобмацак
                                                           ведаю,
яго я ні з чым не паблытаю,
любой парою,
дзе б ні быў,
                     адусюль
                                    па ім, як ганчак па следу,
дарогу дадому знайду,
                                      да матчынага парога.