вырай

RSS Feed

А буслы белы гонар маюць...

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

А буслы белы гонар маюць...
У гняздо не кладзіце хлеба.
Птушкі гэтыя не паміраюць.
Іх сабе забірае неба.

На змярканні над роснай пожняй
высакосны свой круг азначаць.
I найменне яму — апошні,
і ніхто болей іх не ўбачыць.

Буслы

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Падчысціла ўзвіжанне ўсю зямлю шчыра,
       Ліст зводзе хмызняк заскаруслы...
Злятаюцца буслы к адлёту у вырай,
       На сходку сыходзяцца буслы.

Дзе плотам граніцу адвёў сабе выган,
       За прасла пашчэпліваў прасла, —
За выганам буслы рашаюць суд мігам,
       Пакуль дню лучына не згасла.

Хто Млечны Шлях ноччу дагледзіць не зблудзе,
       Хто мора адмерыць крыламі, —
Той вылеціць толькі ў далёкія людзі,
       Той вылеце ў вырай з бусламі.

Клякочуць, хлапочуць. I крыллі, і скабы
       Сусед аглядае суседа,
Разводзяць і дзеляць, хто дужы, хто слабы,
       Хто болей, хто меней свет зведаў.

Зрабілі агледзіны, зрадзілі раду,
       К канцу прыбліжаецца сходка,
Шнур зладзілі к выраю ў згодзе і  складу,
       Сціхае гамонка-клякотка.

Ўжо мецяцца к лёту, ўжо хлопаюць крыллі...
       Бач, бусел адзін стаіць хмуры, —
Яго аднаго усе неяк забылі,
       Адзін ён не змесціўся ў шнуры.

Стаіць і чакае сабе прыгавору, —
       Знаў — буслава сходка не смешкі...
Ой, болей яму не пабачыці мора,
       Не бачыці выраю сцежкі!

I зноў ўсклекаталі крылатыя сябры:
       — Ён слабы, не наскага міру!
Хай  гіне,   хто  слабы,  згнілі  ў  каго   жабры!
       Смерць буслу, няздатнаму ў вырай!

Смерць! смерць!.. Задымела пуховае пер'е,
       З-пад сэрца кроў хлынула стужкай...
I, споўніўшы прыгавар, буслы ў бязмер'е,
       Узняліся за дружкаю дружка.

Шнур доўгі паплёўся пад небам вячыстым,
       Плыў з клёкатам далей і далей,
Аж згінуў з-пад вока у воблаках мглістых,
       Спавіўся ў туманныя хвалі.

А там, а за выганам сцелецца поле,
       На полі рассыпаны косці,
Над косцямі вецер гуляе, скаголе,
       Груган залятае у госці.

А там, ля касцей залаціцца пярсцёнак
       А надпіс чужой на ім мовай:
«Як вернецца бусел з нязнаных старонак
       Ка мне мілы вернецца ўзнова...»

Вырай

Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Зноў сярод ніў бесканечных, шырокіх
іду, як калісь, у задуме цяпер я,
і ў небе мне звоніць блакітным, высокім
сівое птушынае пер’е.

Лірыкай восені дыхаюць далі.
У кожнага з выраем траціцца многа, –
то дні маладыя, то вуснаў каралі,
то спеў на пясчаных дарогах…

Следам глядзіш – столькі ў крыллях свабоды!
А ўсё-ж нават птушкам без болю не кінуць
чубатыя хаты, шнуры, азяроды,
лясы маёй роднай краіны.

Потную вецер палошча кашулю.
Ну што адлятаючым скажаш такога?
Мо’ крыкнуць ім толькі, каб суму не чулі:
– Ляціце!.. шчаслівай дарогі!