Цёмныя воды восені

Хутка зазімак возьмецца —
Гусцее, чарнее вада.
Чайка крычыць над возерам...
А можа, галосіць бяда?

Ліст,
што плаваў пад просінню,
У вечнасць вятрыска панёс.
Цёмныя воды восені
Захлістваюць стомлены лёс.

Лёс,
якому агледзіны
Наладзяцца толькі адны:
Радасці хлеб ня з'едзены,
Ня выпіты кубак віны.

Крыжык пакут,
што носім мы,
Сагрэецца нашай крывёй...
Цёмныя воды восені
Прасветлены ўсмешкай тваёй.