Сяргей Законнікаў

RSS Feed

Апошнія гусі

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Гусі апошнія стомленым клінам Неба ўзаралі, самотна крычаць... Мне, як заўжды, у такую хвіліну Хочацца разам з табой памаўчаць. Хочацца тут — у бары азалелым, Дзе вымятаюць лісцё скразнякі, Сесці цішком на пяньку абымшэлым I прытуліцца — шчакой да шчакі. Гусі крычаць, бо прыйшло развітанне, Дзесьці прадзецца кудзеля зімы. Крыл калыханне, як наша дыханне, Наша дыханне, як крыл калыханне... Вырай праз вечнасць... І ў выраі — мы. Nike Air max Dominate

Вецер галін не хістае...

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Вецер галін не хістае, Звонкім лісцём не шуршыць. Восень стаіць залатая I на зямлі і ў душы. Лёт павуцінкі іскрыстай, Першага інею след. Моўчкі, Празрыста ўрачысты, Свеціцца мудрасцю свет. Ты з ім даўно ў ціхай змове, Родную ён пазнае — Столькі святла і любові Вочы праменяць твае. I ў безгалоссі прыроды, Пэўна, ясней, чым калі Рэхам адклікнуцца годы, Што ў гэты дзень прывялі. Вецер галін не хістае, Кружаць лісцёвыя сны... Восень мая залатая, Восень з паглядам вясны. Apparel

Цёмныя воды восені

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Хутка зазімак возьмецца — 
Гусцее, чарнее вада. 
Чайка крычыць над возерам... 
А можа, галосіць бяда?

Ліст,
        што плаваў пад просінню, 
У вечнасць вятрыска панёс. 
Цёмныя воды восені 
Захлістваюць стомлены лёс.

Лёс,
       якому агледзіны 
Наладзяцца толькі адны: 
Радасці хлеб ня з'едзены, 
Ня выпіты кубак віны.

Крыжык пакут,
                         што носім мы, 
Сагрэецца нашай крывёй... 
Цёмныя воды восені 
Прасветлены ўсмешкай тваёй.
air max 1

Усе аўтары