Ангеліна Дабравольская

RSS Feed

Балада сквера

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Прысвячаю Ларысе Раманавай і маім мінскім сябрам Пакідаю твой боль і сваю адзіноту пад нагамі прахожых у восеньскім скверы, дзе пісаліся вершы і казаліся словы – непачутыя словы недаспелыя песні; там між бэзу і клёнаў, як і мы, шчэ зялёных, я шукала надзеі у свайго дабрадзея. У каменных абдымках сталі хвалі ручнымі, ды не сцішыцца сэрца пад уяўным спакоем. Гэты свет – нашы краты, крышталёвыя краты: нам і вольна, і весела, ды ўдваіх там зацесна; там між бэзу і клёнаў, як і мы, шчэ зялёных, я губляла надзеі праз свайго дабрадзея. Рассычалася рэха апошніх трамваяў, за шпітальнай фіранкай гайдаліся дрэвы. Я была па-за светам, па-за сном, па-за вамі – у тэатры абсурду з дэкарацыяй сквера; там, між бэзу і клёнаў, як і мы, шчэ зялёных, абламанай галінкай я знайшла цябе, сынку. 1990-я adidas Sneaker News

Восень...

Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Восень
запаліла дрэвы
прад лікам Сонца

Восеньскі лёд нагадвае мне вітрыннае шкло...

Сярэдняя: 1 (1 голас)
Восеньскі лёд нагадвае мне вітрыннае шкло. У ім мерзлы бруд здаецца выстуджанай зямлёю; ягада арабіны – кропляй крыві, пажоўклыя лісты – зоркамі, растаптанымі нечымі ботамі. Але нічога гэтага няма. Ёсць толькі слата, восень і чаканне зімы, якая прыйдзе і даруе нам гэты бруд, і схавае яго ў сваю чысціню. (1989) Air Jordan IV 4 Shoes

Усе аўтары