Янка Сіпакоў

RSS Feed

Асенняе раўнадзенства

Сярэдняя: 4 (9 галасоў)
Стаю між дрэў, узняўшы галаву, I цішыня нябёс на мокры твар спадае, З лістамі жоўтымі планіруе ў траву, А ў цішы той — нібы журба якая. Мне шкода дрэў, што вецер абтрасе, Застудзіць голле, кроны паскудлача... Расінкі на лістах, травінкі — у pace, I мне здаецца: ўсё па леце светла плача. Наперадзе і холад, і імжа. Як без лісця ўсяму жывому грэцца?! Там востры, быццам бы лязо нажа, Як рану, раскрывае сэрца вецер. А дрэвы весяляцца ў ласцы дзён, Нібыта восень — не для іх пагроза. Яснее ясень, залаціцца клён, I песціцца ў прызімніку бяроза. Стаю між дрэў. I ўсведамляю я Сярод асенне-сонечнай залевы: У дрэў няма журбы. Журба гэта — мая. А я хачу ўзваліць яе на дрэвы.Nike Business

Пазім'е

Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)
Вось і ўсё... Адвірыла лета. I квятоў, і лістоў нараджала. Нібы дрэў, напрарошчвала промняў. I з сабою ўсё гэта забрала. Толькі вецер застаўся. Нахаба, Бач, як гойсае ён між садамі! I апошнія птушкі, зацёртыя, Як ільдзінкамі, халадамі. Бы краты — карэнне ў глыбіні Лезе, там цеплыні шукае. I зямля — рахманая, сцішная... Засынае ўсё, засынае... А ў марозы у цёплай хаце Прачынаешся сам ад трывогі: Ці не холадна рыбе ў рэчцы, Ці не мерзнуць у руні ногі?Nike Air Max

Усе аўтары