Уладзімір Бузук

RSS Feed

МЕЛАНХОЛIЯ

Сярэдняя: 4 (1 голас)
Так бывае у восень парою У лесе - там, дзе паветра празрыстае, Пазбауляюся зноуку пакою, Ад прыроды маей урачыстасцi! Цiхiм смуткам душа напауняецца, Думкi рвуць галаву летуценныя, Наваколля аблiчча мяняецца Як, жыцця майго, кадры iмгненныя. Мне б паплакаць, ды штосьцi не плачацца, Засмяяуся б, ды смутак у вачах маiх, Усе мiрское мяне не датычыцца, Цiшыня, нават вецер наукол зацiх! Паблукаю звярынымi сцежкамi, Абляцелай лiстотай шапочачы, Я па дрэмлючым, сонным алешнiку, Уздыхаючы цяжка у роспачы. Адзiнота — мая палюбоунiца, Не дае мне пра час непакоiцца. Поле, лес... Даспадобы мне вольнiца! Эх, душа мая, хмарка — вандроунiца! Хараство, разам з тым, меланхолiя У задумлiвай, цiхай прыродзе. Iiду, нарачыта паволi, я Па лясной, быццам стужка, дарозе! Так зауседы бывае па — восенi. Сэрца прагне спазнаць невядомае, Як у вырай душа мая просiцца, У вясну, там дзе я апрытомею! Nike Shox Avenue 808

Усе аўтары