Ігар Пракаповіч

RSS Feed

Асеннія фарбы душу напаўняюць самотай

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Асеннія фарбы душу напаўняюць самотай. Жыццё як імгненне: паспеееш хіба азірнуцца. Мінулае гляне амаль беспрасветнай работай І кроплямі шчасця, якімі не змог захлынуцца. Яно адлятае, нібыта птушыныя зграі На бераг далёкі з чароўнаю назваю “вырай”. Душа ж свае крылы да сэрца бліжэй прыціскае, Бо мусіць застацца ў гэтай краіне астылай. І бачыць паўсюдна самотна-шчымлівыя мроі У барвах асенніх ужо непатрэбнай лістоты, У гэтым трывожным халодна-даждлівым спакоі, У днях, што мінуць у палоне будзённай работы. А кропелькі шчасця ізноў застануцца ў росах. Іх высушыць сонца, падыміць высока да неба. І зрэжуцца травы. І лягуць на роўных пракосах. І цела захоча скарынку жытнёвага хлеба… adidas Yeezy kaufen

Кроплі, як слёзы…

Яшчэ не ацэнена
Кроплі, як слёзы… Халоднае шкло. Далеч закрыла смуга. Ўсё, што мінула, урэшце, тло. Ўсё, што прыйшло, - туга. Думкаю можна ляцець у свет, Але ж – нялётны дзень. Там, за акном, памірае цвет Колерам у агмень. Кволыя промні таго агню Тушыць заўзята дождж. І, як падатак пустому дню, З клёна злятае грош… SNEAKERS

Раннія вечары восені паўнаводнай

Яшчэ не ацэнена
Раннія вечары восені паўнаводнай Ходзяць каля платоў і местачковых хат. Ім ужо не сустрэць постаці аніводнай. “Спіць ужо ўсё даўно...” – ціха гаворыць сад. На аксаміт зары дрэвы паклалі рукі, Хочуць яе абняць і не пусціць у змрок. Дзесці за небасхіл зноўку сплываюць гукі – Восень у садзе тым робіць нячутны крок... Air Jordan VIII 8

Усе аўтары