Яўгенія Янішчыц

RSS Feed

Ax, на шчасце, яшчэ ды не ўсохла балота...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Ax, на шчасце, яшчэ ды не ўсохла балота, А за ім векавее зажураны гай. Покуль дождж не прайшоў, не апала лістота, Запрашаю цябе ў журавінавы рай. He адна пратаптана ў балоце сцяжынка, Ды ізноў зарастае травою наскрозь. Журавелю ты мой, я твая журавінка, Што не вяне пад снегам і ў грозны мароз. Але ты — гарадамі! I як за гарамі — Немагчыма дазвацца, даклікацца мне. Застаюся адна з векавымі дарамі У сівой, у палескай сваёй старане. Толькі далечы гэтай адкрытая насцеж, Зноў святлее душа, як лістотай лясы. ...Журавінавым болем прабілася шчасце, I палае яно паміж позняй расы.sneakers

Лістапад. Разгадкавы спакой...

Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)
Лістапад. Разгадкавы спакой.
А ў цішы так хораша і ясна.
Не шкада, што кружыцца дачасна
Зелянцовы лісцік нада мной.

Ведаю: адолею бяду
I наклічу радасць выпадкова.
Я сама сабой,
                       калі вяду
З болю непрыручанае слова.
Nike Air Max

Хаджу па нівах, па лугах азёрных...

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Хаджу па нівах, па лугах азёрных, Начую летуценна ў будане I думаю, чаму мне так прасторна? I песня прылятае да мяне. Прыносіць мне дары свае дуброва То верас, то крыніцу, то грыбок. Ўліваецца, нібы ручай, у мову Палескі нетаропкі гаварок. Злятае па дасвецці галубіным То рыжы ліст, то жоўта-залаты. Упалі задуменна на платы Даспелыя ружовыя рабіны. Хаджу па нівах, па лугах азёрных, Начую летуценна ў будане. Я думаю, чаму мне так прасторна? I песня прылятае да мяне.Jordan

Усе аўтары