Ніна Аксёнчык

RSS Feed

Асенні лес Аляксея Пысіна

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Асенні лес. Паэтаў сум Застыў на голлі апусцелым, I птушкай роспачы прысела На ім пара журботных дум. Замёр і сцішыўся прастор. Адно — трывожнае маўчанне Зямлі і неба развітанне Стары ў сабе хавае бор. А над знямелай цішынёй У небе хмарка ціха ўецца, Ёй блізкаю душой здаецца Лес за туманнаю сцяной. О вечнай мудрасці пара! Твой час салодкі, хоць і горкі... Хоць стынуць рэчкі і узгоркі — Гарыць калінаю зара. Не безнадзейны дзятла стук — Зноў крокі ловіць позірк сонца. Жыццё ж, жыццё гарыць бясконца Праз немату асенніх мук. «Асенні лес, асенні лес. Густых рабін бяздомнае святло...»Apparel

Асенняе

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Водгук ціхае споведзі значыцца У прызнанні асенніх прыўкрас: Калі восені многа так плачацца, То, магчыма, за грэшных і нас. То, магчыма, прыняўшы заведама Ўсе нягоды людскія як ёсць, Адбаліць ёй усё, што й паэтамі Апяваецца як прыгажосць. Лес чырвоны, тугою запалены, Сцісне сэрца маўклівай красой. Тут і кожны лісточак паранены Ападзе залатою слязой. Так тужліва-трывожна агледзіцца I патухне бурштыну касцёр. Толькі полымем белым адсвеціцца Іх любоў між бярозак-сясцёр. Адгукнецца вятрамі нязванымі Над зямелькаю голас тугі, Што прыродзе здадуцца жаданымі I халодныя зоркі — снягі.NIKE AIR JORDAN

Восень. Туман

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Восень. Туман. Дожджык халодны імжыць – Як сярэбраны сон ці падман. Раса на галінках дрыжыць. Абдымаецца вецце шчыльней, Каб сагрэцца ў гэтакі час. Ды галінкам ад слёз не цяплей – Цяжэюць, мігцяць, як алмаз. І нават пляткарка сарока Не хоча лятаць, а сядзіць. Вось схавалася ў вецце высока. На алмазы зусім не глядзіць. І воўк затуліўся ў лагчыне, як вецер. Не хочацца бегаць зусім аднаму, Хоць рыжай лісою здаецца Хмызняк недалёкі яму. Восень. Падае рыжае лісце. Цішыня і спакой наўкол. Толькі добра зямлі. І цяпер, як калісьці, Цешыцца мокры дол.Off White X Max 180-90

Усе аўтары