Лявон Неўдах

RSS Feed

Каханак Восені

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Шчодра дорыць дні кахання восень -- быццам золатам вышэйшай пробы. Гэта якасць і маіх адносін да яе як боскае асобы. Быць каханкам палкім не стамлюся з прыма-прыгажуняй Беларусі. Хто кахаў, той сціплы на прызнанні, бо няма кахання без даверу. Я губляў прытомнасць у каханні -- можа, гэта й ёсць каханню мера? Восень мне спакусліва шапоча: навучыць кахаць па-боску хоча. Гэй, душа, не йрвіся порстка ў высі -- і з малітвай будзеш там пранырай. Там цяпер птушыныя абрысы -- птушкі ў зграях даюць дзёру ў вырай. Моташна душы ў рабрынах-клетцы... Восень з тых маіх пакут смяецца. А хіба каханне ёсць без суму? Скуль жа ён? І што яму прычынай? Можа, пах французскае парфумы ад шляхетнай полацкай жанчыны? Восень зазлуе, дажджом астудзіць: а ці будзеш?! а ці будзеш?! а ці будзеш?!. Я пралюбадзейнічаў з каханай і кпіў з Бібліі, якую склалі людзі пра свае адвечныя заганы -- рай спаскудзілі ж... І зямлю спаскудзяць! Восень спахмурнее чорна-шэра, раіць ведаць у каханні меру. Гэта класіка: ў каханні слодыч мёду. Зноў класічнае -- і гарката палыну. Я ж адкрыў у каханні пару году, ды яшчэ з характарам жанчыны. Восень міласціва падпускае к пясці -- вуснамі к Вялікасці прыпасці! Я ў каханні непапраўны дурань, хоць і быў нярэдка вельмі смелы. Толькі гэтак пра сябе падумаў -- Беларусь напраўду стала белай. Восень схаладнее, як адрыне: на, вяртайся да сваёй Айчыны! Мабыць, ёсць каханне і без суму. Ўтульна ў доме полацкай жанчыны. Млосны пах французскае парфумы... Не, для суму ўсё-ткі ёсць прычыны. Падыду к Айчыне, ціха ўткнуся ў плечы. Побач восень шэпча: "Да суст-рэ-чы-ы...".Air Jordan XXXII

Сам-насам з Восенню

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Пані Восень, што са мной вы робіце? Сталасць помсціць маладым гадам. Божа мой -- і гэта мне не мроіцца -- Салаўі ў кастрычніцкіх садах! То не дождж пяе і звонка цохкае І не спіўся я ў піўным шынку, Хоць Радзіма -- як дзіцё сіроцкае І чужынцы кпяць з яе пакуль... Можа, хтось скланіраваў каханне? Ох, даўно такога не было: Нібы ўпершыню абняў жаданую І адчуў дзявочае цяпло! То не слота грэе ўжо душу знямоглую І не здолеў розум я прапіць, Хоць Радзіма -- як жабрачка з торбаю, Хочацца ёй за чужынцам жыць. Не жабрак я, не трываю кпінаў, Маці быць не можа сіратой... Пані Восень, Станьце мне Радзімай -- Будзеце заступніцай маёй! То не слота грэе ўжо душу знямоглую, То не дождж пяе і звонка цохкае: Салаўі ў кастрычніцкіх садах!.. ...Сталасць помсціць маладым гадам.Adidas Falcon

Світае. Ноччу выпаў снег

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Світае. Ноччу выпаў снег, а я да гэткай з"явы не гатовы, бо доўжыў па Паэзіі турнэ, шукаючы красы асенней словы. Гляджу: і ў грубцы сцюжа пабыла... Я не хачу вядомасці сусветнай, мне проста хочацца цяпла -- звычайнага, хоць бабінага лета. Шчаслівы я, бо пачынае днець. Дажыў да дня, і вось цяпер я маю другую восень -- нібы ў сівізне... Яна па сэрцы мне й такая! Цяпер іначай трэба будзе жыць: паліць у грубцы, з коткай слухаць вецер, снягір са Швецыі ў сад наш прыляціць і падзяўбе каліну ўсю на вецці. Не стану больш пісаць пра восень верш, хоць Нобелеўскай прэміі ён варты, бо найважнейшае найперш -- вось гэты ранак з холадам упартым, які прынёс трывожнае святло... ...Ўсё ж пану Нобелю для роздуму пакінем: агонь у грубцы, котка, вецер, дом, снягір са Швецыі на полацкай каліне... Nike Air VaporMax

Усе аўтары