Ала Канапелька

RSS Feed

Восень едзе на рабым кані...

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Восень едзе на рабым кані. Сярод свету — разветраны сад. Як калянае лісце калін, Вераснёўскі плыве зарапад. I адрынуты голас ад слоў. Толькі памяць — у вецер, як крык. Зноўку белыя крылы буслоў Жаль нясуць праз чужы мацярык. А над краем — тугая туга: Восень, вецер і чыстая ноч. I глядзіць мірыядамі воч Неба ў душу...Air Jordan XXXI 31 Shoes

Глыбела неба, зоркі халаднелі...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Глыбела неба, зоркі халаднелі. Ступала восень зорнай паласой. Апошні мёд насілі пчолы ў келлі На санцагрэве з буйных верасоў. За жураўліным клінам павуцінка Плыла трывожна з восеньскай вярсты. ...Яшчэ сініцам весела адцінькаць У голлейку пажоўклыя лісты. А там дажджы рабінай апякуцца, I выпадзе халодная раса... He, не мае красёнцы гэта ткуцца, He мой — халоднай восені пасаг. I не мае то вусны загарчылі Салодкім мёдам позніх верасоў... I сняцца сны ўспамінамі чужымі. Ступала восень зорнай паласой.Puma

Усе аўтары