Таццяна Дзям'янава

RSS Feed

Колькі жа навокал прыгажосці!

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Колькі жа навокал прыгажосці! Неба нават цешыцца, калі Восень, заляцеўшая ў госці, Крочыць гаспадыняй па зямлі! Лоўка, бы мастак які, малюе, Змешваючы золата і медзь, І сама сябе здаля пільнуе, Каб да маразоў усё паспець. Каб падкінуць спеласці ў косы Сонейкам аблашчаных бяроз І, ўзняўшы ветрыкі ў нябёсы, Тыкнуць павуцінкамі ў нос. Ды пад ногі кінуць, чым багата, Абыйшоўшы сад і агарод… Што за казка — восеньскае свята! Што за дзіва — лісця карагод! А лясы! А водары грыбныя! А прасторы сцішаных палёў! І над імі — гэта настальгія Ў развітальным плачы жураўлёў… А мо нехта ў восень не ўлюблёны? Самы час ў паркі завітаць І напіцца радасці ад клёнаў, Што чароўным светам зіхацяць! Каб калісьці ў зімні дзень халодны Зноў душу ўспамінамі сагрэць: Што гэта была за асалода — Лісцем абляцеўшым шамацець!Air Jordan XIII Melo PE

Усе аўтары