Анатоль Грачанікаў

RSS Feed

Асенні вецер

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Закляклы вільготны вецер Прытулку нідзе не мае. Вачыма ваўчынымі свеціць Асенняя ноч нямая. Спяваць ён і плакаць мусіць. Смутак — з сабою дзеліць. Ніхто яго ў пушчы не ўкусіць, Ніхто і не абнадзеіць. I вецер Рагоча, свішча. Падае ва ўтрапенні... Асенняя такавішча Ці самасуд асенні? Без бліскавіц і грому — Кара зямлі і неба, — Калі ты нікому-нікому, Нікому ў жыцці не трэба.adidas Sneaker News

Верасень

Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)
Зноў верасень — Запаслівы грыбнік — Шчыруе па імшыстых баравінах. Трымціць раса на звонкіх павуцінах I травастою пах яшчэ не знік. Немітусліва Промні аж да дна Прасвечваюць азёрныя глыбіні. I гронкі ацяжэлыя каліны Насыціліся сокамі спаўна. Мне даспадобы Верасень заўжды. I не таму, што ў ім я нарадзіўся. У верасні мне свет увесь адкрыўся У спеласці сакоўнай — малады. Так, свет! I сам я ў вераснёвы час, Прасвечаны святлом яго, як гронка, Спяваю і не ціха, і не звонка Для вас, абшары родныя, для вас, Шчымліва Адчуваючы душой Закончаную яснасць у прыродзе, I ў жураўліным сцішаным палёце, I ў засцюдзелай быстрыні рачной. Вулля Шукае позняя пчала. Лагодна-мяккі свет, нібы вашчына. I дабратой прасвечана Айчына У барвах баравіннага святла.Footwear

Глыбокая восень

Сярэдняя: 3 (1 голас)
Дрэвы ў змроку за Сожам — Вываратнямі-карчамі. Усю ноч каля іх трывожна Птахі начныя крычалі. Пад навіссю хмар азызлых У бліскавічных накрапах Жах там блукаў вялізны На схаладнелых лапах. Трубілі ласі на кручы, Самы ў віры падаліся, Касулі збіваліся ў кучы, Збягаліся ў норы лісы. Сцяліся дрэвы, напэўна, Галіны сплялі тугія. У вёсцы не пелі пеўні Hi першыя, ні другія. Гняло і людзей, і хаты, Блішчэлі ў вокнах цыгаркі. Зазімак ехаў у сваты Да восені-перастаркі.Levis X Jordan 6

Усе аўтары