лес

RSS Feed

Асенні лес Аляксея Пысіна

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Асенні лес. Паэтаў сум
Застыў на голлі апусцелым,
I птушкай роспачы прысела
На ім пара журботных дум.

Замёр і сцішыўся прастор.
Адно — трывожнае маўчанне
Зямлі і неба развітанне
Стары ў сабе хавае бор.

А над знямелай цішынёй
У небе хмарка ціха ўецца,
Ёй блізкаю душой здаецца
Лес за туманнаю сцяной.

О вечнай мудрасці пара!
Твой час салодкі, хоць і горкі...
Хоць стынуць рэчкі і узгоркі —
Гарыць калінаю зара.

Не безнадзейны дзятла стук —
Зноў крокі ловіць позірк сонца.
Жыццё ж, жыццё гарыць бясконца
Праз немату асенніх мук.

«Асенні лес, асенні лес.
Густых рабін бяздомнае святло...»

Лісцё ападае...

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Лісцё ападае.
Лес
падаецца ў вырай.

Перадзім'е

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Ад лета — ні духу.
     Завораны ржэўнік.
Узмежкі на ўзлеску —
     у лісцях зрыжэлых.
 
Навіслае неба
     дастанеш рукою —
Сее, і сее, і сее
     імжою.

Даўно адцвіло ўсё наўкол,
     адгалёкала —
Ды мне яна люба ўсё ж,
     восень глыбокая...

Ледзь з ночы абдымкаў
     змутнелы дзень выслізне,
Вядзе мяне сцежка
     за сад наш бязлісты.

Глухою няўтульнасцю
     вее ад гаю:
Астуджаны ўвесь ён
     ад краю да краю.

Бы смерч пракаціўся які тут,
     сваёю
Мятлою ўсё змёўшы, —
     бязлюддзе, бязмоўе.

Але ён жывы,
     гэты лес перадзімны, —
Ці чуеш, якія
     гучаць у ім гімны!

У ясных асінах,
     бярозах высокіх
Як тонка струменяць
     бяссонныя сокі!

Як голае голле
      (было наваселле?)
Пупышак высокія сем'і
     абселі!

Там — толькі прыслухацца —
     тонкае ціньканне:
Сінічкі!
     Як грэе ў пару гэту песня іх ціхая!
 
Далей, за раўком,
     за ляшчэўнікам рабым
Хто раптам сыпнуў
     гулкім градам па грабу?

Ён, дзяцел!
     Сабе адшукаў сухадрэвіну
I шчыра малоціць,
     Бог лесу нядрэмны.

Ля ног — дзераза:
     пад ялін паднавесам
He зблякла —
     паўзе паміж купін і верасу.

А побач, як радасць
      (аб тлене не слухай!)
Асколачкам сонца —
     брусніца-драмуха!..

Хаджу па куп'і ды хаджу
     без прыгодаў:
Спакой і суладнасць —
     заснула прырода.

На вочы насунула
     шапку аблокаў,
Спіць пасля лета шумлівага —
     моцна, глыбока.